Het Nationaal Archief als grafkelder is de titel van dit Nos-blog. Vanochtend een heel uitgebreid item op Radio 1 Journaal over Fred Spijkers en de manier waarop de overheid Spijkers administratief dood heeft gemaakt. Rectificatie van het dossier zoals overeengekomen in 2002 (weghalen van onjuiste kwalifcaties als psychiatrisch gestoord etc.) is opgevat als administratief ontoegankelijk maken van eigen gegevens. Je zou bijna de term administratief ‘ausradieren’ in overweging nemen.
Deze situatie is blijkbaar het gevolg geweest van de laatste actie van Cees van der Knaap, staatsecretaris van Defensie, voor hij vertrok om burgemeester van Ede te worden. Naar aanleiding hiervan voerde Marcel van Dalen, ons D66-lid uit Ede actie tegen ‘zijn’ nieuwe burgemeester. Marcel vindt dat Cees van der Knaap vanwege zijn directe betrokkenheid bij het geheimhouden van dit dossier, geen burgemeester kan zijn.
Fred Spijkers kan nu niet meer aan zijn gegevens komen, ook niet aan zaken die nodig zijn voor het ABP in verband met zijn pensioenuitkering.
Volgens rechtsfilosoof Joep van der Vliet van de universiteit van Amsterdam is Fred Spijkers administratief dood gemaakt, op papier bestaat hij niet meer. En zo is het Nationaal Archief dus de grafkelder geworden.
De directeur van het Nationaal Archief werd vanochtend ook geinterviewd. Hij gaf aan dat het Ministerie van Defensie eigenaar van het dossier is. Het ontoegankelijk maken is ‘niet mijn verantwoordelijkheid’ volgens de directeur. Dat brengt de gedachte aan eigen verantwoordelijkheid weer boven. We kennen uit de geschiedenis situaties waarin men zich ook op orders van bovenaf beriep. Hier ligt de kiem van klokkenluiders-toestanden: dat zijn vaak de mensen die wel een eigen verantwoordelijkheid hebben gevoeld. Zoals Fred Spijkers er dus één was, waarmee op een vreemde manier een cirkel bijna rond is.
In maart is er een item in Nova geweest. Ik heb al eerder over Fred Spijkers geblogd. En het internet puilt uit van de items over deze zaak. Gebeurt er nu ook wat?

