Agrarisch Dagblad:
De komende jaren zal veel meer grond worden onteigend dan de afgelopen periode is gebeurd. De afgesproken norm van maximaal 10 procent onteigende grond per jaar zal daarbij worden overschreden.
Die verwachting spreken de provincies uit in de gezamenlijke tussenevaluatie van het Investeringsbudget Landelijk Gebied (ILG), die naar het ministerie van LNV is gestuurd. Via het ILG, dat loopt van 2007 tot 2013, voeren de provincies plattelandsbeleid uit.
De afgelopen drie jaar is maar weinig sprake geweest van onteigening of volledige schadeloosstelling: circa 1 procent voor de aanleg van de Ecologische Hoofdstructuur (EHS) en 6 procent voor natuur bij de stad. De komende drie jaar nemen die percentages fors toe, tot 13 procent voor de EHS en 51 procent voor stedelijk groen. Samen komt dat over de ILG-periode uit op 12 procent onteigening – 2 procent meer dan het maximum dat is afgesproken. Na 2013 zal het percentage snel oplopen, verwachten de provincies.
Op grond van de tussenrapportage herzien het rijk en de provincies de eerder gemaakte afspraken – waaronder genoemde 10 procent. Gedeputeerde Joop Evertse van Zuid-Holland liet vorig jaar al weten dat naar zijn inschatting in 75 procent van de gevallen onteigening nodig is
De provincies signaleren verder een dreigend tekort aan middelen om de ILG-doelen uit te voeren. Naast de aanleg en inrichting van natuur vallen ook het agrarisch natuurbeheer en de reconstructie onder het ILG.

Het inhoudelijke onderwerp kernenergie hoort dan weer thuis in de commissie EMG waar energievraagstukken behandeld worden. Daar gaat het over de keuze voor of tegen kernenergie. Overigens gebruiken wij in Nederland natuurlijk allang kernenergie! Niet alleen dat we Borssele hebben, we importeren ook uit Frankrijk en daar is vrijwel alle energie afkomstig uit kerncentrales.

Tekst Leeuwarder Courant
Tweede kerncentrale opzetje Duitse RWE
Het jongste plan voor de bouw van een nieuwe kerncentrale in Borssele lijkt een opzetje om de Duitse energiereus RWE een rol te laten spelen in de Nederlandse nucleaire wereld.
Het staat eenieder vrij een plan in te dienen voor de bouw van een nieuwe kerncentrale.
Het ministerie van volkshuisvesting, ruimtelijke ordening en milieu heeft vorig jaar de aanvraag van het Zeeuwse energiebedrijf Delta welwillend in ontvangst genomen en verondersteld mag worden dat dit ook gebeurt met de startnotitie die Energy Rebrons Holding (ERH) gisteren heeft ingediend.
ERH is eigendom van de voormalige aandeelhouders van Essent, waaronder de provincie Noord-Brabant, Groningen en Drenthe. Ze bezitten de helft van EPZ, die de kerncentrale in Borssele exploiteert. De andere helft is van Delta.
Het wonderlijke is dat deze twee ondernemingen die elk voor de helft eigenaar zijn van de kerncentrale Borssele, afzonderlijk komen met een plan voor een nieuwe kerncentrale.
Hoe kansrijk de aanvragen voor nieuwe kerncentrales zijn, is nog niet te zeggen. Dat hangt sterk af van de kabinetsformatie in Den Haag. Een rechtse combinatie neemt de nadelen van kernenergie eerder voor lief dan een linkse. Maar of een rechtse regering meteen de weg zal vrijmaken voor twee nucleaire centrales is onzeker.
Essent is vorig jaar verkocht aan de Duitse energiegigant RWE. Alleen het belang van Essent - nu dus ERH - in EPZ is voorlopig buiten de transactie gehouden. Delta heeft zich er - tot dusver met succes - tegen verzet dat de Essent/ERH-aandelen naar RWE gaan. In de statuten met EPZ staat dat de aandelen in overheidshanden moeten blijven.
Tot twee keer toe heeft de rechter bevestigd dat dit uitgangspunt moet worden gerespecteerd.
Dat betekent dat de voormalige aandeelhouders naar een douceurtje van EUR950 miljoen en RWE naar een belang in een Nederlandse kerncentrale kunnen fluiten. Het wachten is nu op een uitspraak in een bodemprocedure.
Kennelijk heeft RWE niet het geduld te wachten tot de rechter Delta in het ongelijk stelt.
Voor een nieuwe kernenergiecentrale geldt op voorhand niet de eis dat ze in overheidshanden moet zijn.RWE heeft tevens met de aandeelhouders van ERH afgesproken, dat ze de waarde van ERH op peil houdt.
ERH is meer waard als het ook een kerncentrale mag bouwen.
ERH maakt er geen geheim van dat ze haar activiteiten, zodra de juridische obstakels daarvoor zijn weggenomen, zo snel mogelijk aan RWE wil overdoen.
Dat betekent in feite dat de aanvraag voor een nieuwe kerncentrale namensRWE is gedaan.
Daarmee wordt onderstreept hoe gretig RWE is om een rol te gaan spelen op de Nederlandse nucleaire markt.
Negentien Friese gemeenten zijn voor 0,4 procent eigenaar van ERH.Wethouder Marco Florijn (PvdA) van Leeuwarden onthoudt zich voorlopig van commentaar. ,,Pas als de investeringsaanvraag komt, is het ons moment als aandeelhouder om een besluit te nemen. Die aanvraag leggen we de gemeenteraad ook voor. Wat er nu gebeurt is vooral strategisch van aard.'’
Vertegenwoordigers van linkse politieke partijen hebben verbolgen gereageerd op de ERH-stap. SP-polici in diverse provincies hebben gedeputeerden om opheldering gevaagd.
GroenLinks-Kamerlid Liesbeth van Tongeren GroenLinks vindt het absurd dat lokale en provinciale overheden publiek geld willen gebruiken voor de bouw van een tweede kerncentrale. ,,Publiek geld dient alleen gebruikt te worden voor schone energie.” (GPD).

Overigens vind ik Chrome niet voor alles handig. Ik kan bijvoorbeeld geen tags meer aan dit D66-blog plakken Dat kan weer wel via de oude google of via Firefox. Geen idee waarom dat zo is. Ik vind ict net zoiets als een auto: ik cross overal naar toe maar onder motorkap wil ik niet kijken. Het moet gewoon doen wat ik wil. Helaas vereist dat bij de meeste apparaten wel enig psychisch inlevingsvermogen in de krochten van de besturingsprogrammatische technische ziel. Uiteindelijk is het allemaal wel logisch maar het is niet bepaald altijd mijn logica en dat is wel eens lastig.

Ondertussen ploeter ik vrolijk verder met een slechte internetverbinding. Het is zoeken naar de juiste plek om de beste ‘connectie’ te krijgen. Gisteren heb ik ’s avonds in de kou op het terras zitten blauwbekken achter de laptop. Dat bleek de enige mogelijkheid een klein flikkerlichtje aan de kaart te ontlokken. Nu kan ik alweer binnen in de stoel zitten werken. Voorwaar een enorme progressie en mijn ict-kinderhand is gauw gevuld in den vreemde. Het is op een nieuwe manier van onthaasten: minutenlang wachten tot een document is gedownload….

SAMENVATTING
Na de ontwikkeling van zijn omstreden Oostvaardersplassen wil Frans Vera een nieuwe stap zetten. De huis-ideoloog van Staatsbosbeheer vindt dat Nederland uit 20 procent ‘echte’ natuur moet bestaan. Daarin is voor boeren geen plaats.

VOLLEDIGE TEKST:
Er zijn niet veel landen op de wereld waarin een minister van landbouw in een brief aan het parlement aankondigt dat zij opdracht geeft wat balen hooi bij een natuurgebied af te leveren. Dat het afgelopen winter in Nederland wel zover kwam, verbaast Frans Vera nog steeds. ,,Als er straks een arts in de Kamer zit, gaat deze zich dan ook bemoeien met het uitschrijven van recepten?”
De maatschappelijke discussie over het bijvoeren van de hongerende paarden, herten en runderen in het 5700 hectare grote natuurgebied de Oostvaardersplassen, had nog meer opvallende elementen. Actiegroepen beweerden dat het natuurgebied een concentratiekamp voor dieren was, dat Staatsbosbeheer dode dieren in massagraven dumpte en dat het gebied afgesloten bleef om deze praktijken te maskeren.
En dan was er vorige maand nog het laatste twistpunt. Hoeveel dieren leven er eigenlijk in de Oostvaardersplassen? Uit een hertelling bleek dat er 266 volwassen runderen rondlopen, 142 minder dan Staatsbosbeheer eerst meldde. Maar ook weer meer dan de 150 runderen die tegenstanders geteld hadden. Het gedoe om de cijfers gaf tegenstanders van het natuurlijke beheer weer munitie voor de stelling dat Staatsbosbeheer niet transparant is over het deels afgesloten gebied.
Hoewel de discussie over de Oostvaardersplassen soms anekdotisch lijkt, gaat hij wel degelijk ergens over. En over veel meer dan over het natuurlijk beheer van dit relatief kleine stukje terrein. De discussie toont volgens Frans Vera, een van de architecten van het Nederlandse natuurbeleid, allereerst hoe Nederlanders tegen ‘natuur’ aankijken. ,,De meeste twistgesprekken over natuur en natuurontwikkeling , maar ook over de ‘wilde’ Oostvaardersplassen versus het cultuurlandschap, zijn geen ecologische debatten, maar waardenbotsingen”, zegt hij.
,,Wij hechten waarde aan de zaken waarmee wij zijn grootgebracht. Natuur is wat wij in onze jeugd als natuur hebben leren kennen. Maar de zogenaamde natuur uit onze herinnering is altijd een cultuurlandschap.” De kikker in de sloot, de koe in de wei, de grutto op een paaltje. Het begrip natuur devalueert, volgens Vera, per generatie. ,,Wij kunnen zeggen dat de natuur tijdens ons leven achteruit is gegaan. Maar voor onze kinderen is die kwaliteit het beginpunt.”
Vera noemt dit ‘het syndroom van de verschuivende ijkpunten’, alsof het om een enge ziekte gaat. Elke keer verschuift ons beeld van natuur en we nemen met steeds minder genoegen. Want er verdwijnt steeds meer. ,,Er komt ook wel eens wat bij, maar de planten en diersoorten die zich niet konden verenigen met landbouw zijn we dus al kwijt. En we missen ze niet eens. Elke keer komt er weer een generatie die zegt: dít is de natuur. De norm is zo steeds verder naar beneden gegaan.”
Omdat Nederlanders zijn opgevoed met de dieren van de boerderij, weten ze zich geen raad met ‘wilde’ runderen en paarden. Kalfjes in de vrije natuur drinken bij hun moeder, paarden blijken opeens kuddedieren. En ja, in de winter vermageren de dieren, na een herfst waarin ze zich hebben volgevreten. Toch zullen de zwakken de winter niet overleven. En daar kan niet iedereen tegen, blijkt uit de emoties in de afgelopen winter.
Toch is de discussie over de Oostvaardersplassen geen draagvlakdiscussie, en al helemaal geen ecologisch debat. Het is, zegt Vera ,,een ordinaire belangenstrijd tussen natuurbeschermers enerzijds en de boeren, de goede daargelaten, en jagers anderzijds. Het is eenvoudigweg niet in het belang van die sector dat met de Oostvaardersplassen een ander beeld van natuur wordt geschetst. Want stel dat dit model algemeen wordt geaccepteerd? In de Oostvaardersplassen streven we ernaar om onze wilde planten en diersoorten te laten voortbestaan in het raamwerk van een zo natuurlijk mogelijke levensgemeenschap. Dat laat zich niet verenigen met landbouw, en ook niet met bosbouw. Maar vooral niet met landbouw.”
We hebben in de jaren tachtig een enorm gevecht gehad om het gebied waar nu al die runderen lopen, gaat Vera verder, want daar had de landbouw ook zijn oog op laten vallen. ,,Dat pleit hebben de boeren verloren, het is een natuurgebied geworden. Dat is één. Maar er bestaat voor de agrarische sector nog een grotere dreiging.
,,Dat zit zo: door onze koppeling van natuur aan cultuurlandschap, was het makkelijk het woord natuurbescherming te koppelen aan boeren. Daarom is er de laatste jaren steeds meer geld richting de boeren gegaan met het argument dat we zonder hen geen natuur kunnen behouden. Dat is natuurlijk flauwekul. Je kunt best praten over een cultuurlandschap waarin beesten voorkomen, maar van natuur is geen sprake. Juist de introductie van de landbouw heeft veel wilde planten en diersoorten over de kling gejaagd.”
De landbouw heeft andere beweegredenen, zegt Vera, en die zijn volstrekt legitiem. Boeren moeten voedsel produceren en een inkomen vergaren. Maar als zij worden ingezet bij natuurbeheer, is de natuur een product. ,,Als weidevogelbeheerder krijgt hij dan betaald voor het aantal kieviten dat hij produceert, of grutto’s. Maar als een havik zijn vogels bedreigt, dan knalt hij die af. Het is ook geen toeval dat de grootste roofvogelvervolging nu in het weidevogelgebied bij uitstek plaatsvindt, namelijk in Friesland. Dat roep je dan over je af.”
In het gebied van de Oostvaardersplassen gaan natuurontwikkeling en landbouw dus niet samen, ,,maar stel nou dat dit model algemeen wordt aanvaard? Dan betekent dit een enorme bedreiging voor de landbouw. Er zal een einde komen aan de geldstromen die boeren voor natuurbeheer ontvangen. Daarnaast zal bij gebieden gekozen moeten worden of het natuur wordt of landbouw blijft. Die twee kunnen immers niet samengaan. Dat betekent dat de landbouw uiteindelijk gebied zal moeten inleveren, terwijl deze sector zijn macht ontleent aan het grootschalig grondbezit.”
Het succes van de Oostvaardersplassen is óók bedreigend voor de jacht, zegt Vera. Vandaar dat juist jagers zich in zijn ogen zogenaamd bezorgd tonen over het hongeren van vee in de winter. De jacht beroept zich op de noodzaak van regulatie omdat er geen grote wilde roofdieren zijn, legt hij uit. ,,Hoewel roofdieren altijd zwakke exemplaren uitschakelen, schieten jagers juist de dieren in de kracht van hun leven, want er moet ook nog een leuk boutje aan zitten. Je moet de jacht zien als een oogst. Vanwege de lage dichtheden (op de Veluwe één edelhert op 50 hectare) en het bijvoeren van de dieren door bemeste voerakkers, blijven die in zeer goede conditie, waardoor álle hindes jaarlijks een kalf krijgen.”
,,De dieren in de Oostvaardersplassen zijn met veel meer (één edelhert op 2 hectare), hebben in de winter honger en zijn mager. Als je er een moet afschieten, is er geen slager die hem wil hebben. Stel nu dat dit model wordt toegepast op de Veluwe, dan betekent dit het einde van de plezierjacht. Wij zijn een bedreiging. De discussie over het natuurbeheer zoals wij dat zien, heeft de vorm aangenomen van een existentiële strijd. Het is zij óf wij.”
Als het aan Vera ligt, is het ‘wij, en daarom wil hij 20 procent van Nederland omvormen tot ‘echte natuur’. ,,Het is toch godgeklaagd dat ze de Veluwe al veertig jaar presenteren als ‘het grootste natuurgebied in West-Europa’ en elk jaar 90 procent van de wilde zwijnen, nota bene een beschermde diersoort, doodschieten en 60 procent van de edelherten? En dat gebeurt omwille van de jacht, de houtproductie en de landbouw. De 90.000 hectare Veluwe zou ook een écht natuurgebied kunnen worden.
Maar ik denk bij de uitbreiding ook aan de uiterwaarden van de rivieren; kijk naar de Millingerwaard bij Nijmegen, nar de Utrechtse Heuvelrug, met een koppeling naar de uiterwaarden. Grote bos- en heidecomplexen in Noord-Brabant. De oostelijke Maasoevers, de Meinweg, de duinen, en het Drents-Friese Wold.
Nederland is te klein voor ‘wilde natuur’, zeggen de tegenstanders. Nee, zegt Vera, er zit te weinig ruimte tussen je oren, er is ruimte zat. Nederland is een slecht opgeruimde kamer. ,,We zitten vast in heel stringente natuurbeelden, die zijn ontleend aan een situatie die is ontstaan nadat alle natuur was ontgonnen.
,,We moeten af van de kaasstolpgedachte waarin alles moet blijven zoals het is. Natuur is dynamisch, het klimaat verandert, het water moet zijn weg kunnen gaan en dieren en planten moeten kunnen migreren. Dat kan alleen binnen een aaneenschakeling van grotere gebieden, waarin de natuur haar gang kan gaan.”
Niemand weet hoe de natuur er duizenden jaren geleden heeft uitgezien, elk actueel natuurbeeld is een constructie, door mensenbreinen bedacht en mensenhanden gemaakt.
,,Maar kijkend naar wat we geconstrueerd hebben en hoe planten en dieren daarop reageren, kunnen we onderzoeken met welke constructie we dichter bij de waarheid komen. Ik ben er van overtuigd dat we met de Oostvaardersplassen, maar ook in de Millingerwaard, dichter bij het doel van natuurbehoud zitten dan op de Veluwe.”
‘De discussie is al helemaal geen ecologisch debat, maar een ordinaire belangenstrijd’
‘Is Nederland te klein voor ‘wilde natuur’? Welnee, er zit te weinig ruimte tussen je oren’
Frans Vera: ‘De natuur is een constructie’.
Natuurgebied de Oostervaardersplassen is slechts beperkt toegankelijk. Aan de randen zijn uitkijkpunten aangelegd, maar de kern van het gebied is afgesloten en slechts onder begeleiding te bezoeken. Belangstellenden die vanuit de uitkijkheuvels het gebied als een ‘tableau vivant’ aanschouwen, vinden wandelaars of excursiebusjes storend, terwijl de beheerders van het park bang zijn voor verstoring.
De geslotenheid van het gebied heeft de discussie over ‘nieuwe natuur’ geen goed gedaan. Belangstellenden konden zich geen oordeel vormen, en er ontstonden allerlei spookverhalen over wat er ‘achter de hekken’ gebeurde. Om burgers de ‘wilde natuur’ beter te laten ervaren, gaat Staatsbosbeheer de komende jaren experimenteren met de zogenaamde Canarische methode. De vulkaan Teide op Tenerife is met een kabelbaan bereikbaar, maar de laatste 500 meter van het pad naar de krater is slechts toegankelijk voor vijftig mensen per dag. Zij moeten een toegangsbewijs hebben dat verkrijgbaar is aan de andere kant van het eiland. Die moeten letterlijk iets voor hun tocht naar boven over hebben.
Staatsbosbeheer onderzoekt of het mogelijk is dit model ook in de Oostvaardersplassen introduceren. Wandelaars kunnen dan onder begeleiding mee naar de kern van het natuurgebied. Het is mooi en fascinerend, zegt Vera, maar ook beangstigend en zelfs angstaanjagend. ,,Die emoties mogen we hier in Nederland best eens ervaren.”

Wie is Frans Vera?
Frans Vera is op dit moment de meest vooraanstaande denker over natuurontwikkeling in Nederland en een van de architecten van het natuurbeleid. Hij is ecoloog bij Staatsbosbeheer en geestelijk vader van de Oostvaardersplassen. In zijn proefschrift uit 1997 vecht hij de zogenaamde oerbostheorie aan. Nederland heeft volgens hem niet uit een aaneengesloten dicht woud bestaan, maar uit een parkachtig landschap dat open werd gehouden door grote grazers. Op zijn initiatief werden in Nederland de ‘grote grazers’ geïntroduceerd en mag de natuur ‘haar eigen gang gaan’. Vera hield gisteren in Amsterdam de tweede H. J. Schoo-lezing met de titel ‘De natuur is een constructie’.

KERNAFVAL Babant houdt België in de gaten - Eis: uitleg over opslag van kernafval
TOM TACKEN

SAMENVATTING
Brabantse gemeenten willen meer informatie over opslag van kernafval net over de Belgische grens. Ze maken zich vooral druk over de veiligheid. Burgemeester doet navraag bij de provincie en het ministerie.

VOLLEDIGE TEKST:
door Tom Tacken
GOIRLE - De grensgemeenten Goirle, Hilvarenbeek en Reusel-de Mierden hebben dringend behoefte aan meer informatie over de opslag van kernafval, net over de grens in België.
“Zonder nu al overdreven bezorgd te zijn, kijken wij hier wel met argusogen naar”, verwoordt de Goirlese wethouder Sjef Verhoeven (Lijst Riel Goirle).
Zijn Hilvarenbeekse collega Cobi de Blécourt-Maas (VVD) was tot gisteren ook nog niet op de hoogte van de Belgische plannen. “Als het tot een milieueffectrapportage komt, zullen ook de Nederlandse grensgemeenten de kans krijgen te reageren. Zo is belangrijk om wat voor radioactief afval het gaat en hoelang het opgeslagen gaat worden. Denk daarbij ook aan stijging van de zeespiegel. Er mag geen enkele kans op gevaar voor de volksgezondheid bestaan.”
Burgemeester Harrie Tuerlings van Reusel-de Mierden vraagt vooral ook aandacht voor zaken rondom de veiligheid en de openbare orde: “Naast de milieuaspecten moet er ook oog voor de rampenbestrijding zijn.”
Burgemeester Tuerlings heeft zijn ambtenaren gevraagd om navraag te doen bij de eigen provincie en het ministerie: “Er moet volgens ons in elk geval meer informatie komen.”
Grensgemeenten in België zijn al verder in hun protest tegen het plan om vanaf 2035 hoog radioactief afval op te slaan in een gebied dat loopt van het Vlaamse Essen tot Lommel.

Ik heb geen tijd om die rapporten door te lezen maar ga er gewoon maar van uit dat de Rekenkamer, in ieder geval technisch, gelijk heeft….

Dag lieve Ellen, ik hoop dat het nu licht is om je heen.

Dag Ellen