In Tegenlicht gisteren een documentaire over Wikipedia. Hartstikke interessant. Ik ben benieuwd wat Hans Mestrum daar over blogt. Allerlei filosofen aan het woord over wat nu waarheid is en wat kennis. Kun je kennis democratiseren. Wie is de poortwachter van een kennisinstituut. Andrew Keen was vaak als tegenstander aan het woord. Hij heeft The Cult of the Amateur: How Today’s Internet Is Killing Our Culture geschreven en geeft daar veel lezingen en colleges over.
Dit staat over hem in Wikipedia wat natuurlijk wel ironisch is.
April 8th, 2008 at 9:26 am
Hallo Marusjka,
ik heb net even de uitzending online gekeken. Gisteren was ik niet in de gelegenheid. Mooi toch dat dat zo via internet kan
Ha ook grappig is dat hier een video staat van youtube, dat meneer Keen zelf ook volop blogt en dus gebruikt maakt van datzelfde internet waarvan hij zegt dat het onze cultuur vernietigd. Hhmmm, niet echt practise what you preach.
Maar wat is jouw mening nu hierover?
Ik denk dat waarheid veel meer een filosofische discussie is dan een discussie over deskundigheid en expertise. Zijn de wijze mannen en dorpsoudsten van een stam in Afrika niet deskundig? En wat is dan deskundigheid? Wie bepaalt wie deskundig is? Is er ergens een jury voor die dat bepaalt door bordjes met punten omhoog houden? Wat is expertise? Was Einstein geen deskundige, geen expert, omdat hij niet wist wat een gsm was? Volgens mij kun je alles in perspectief zien. Mensen maken constructies: tijd, geld, kennis. Een deskundige en expert is ook een constructie. Is dat goed of fout? Wie zal het zeggen? Wie is daar expert en deskundig in om dat te mogen zeggen?
Door kennis te stapelen, door kennis te delen, door erachter te komen dat iets helemaal geen goede informatie is ontstaat nieuwe kennis. Als we niets delen, als iemand die denkt dat ie deskundig is niets doorgeeft, weten we nooit of het klopt (op dat moment) en ontstaat er geen nieuwe kennis. Dus ja laat iedereen zijn zegje doen, maar laten we ook kritisch zijn over ‘dat zegje’. Internet/web 2.0 zegt niets over niet kritisch zijn. Dat moeten we zelf zijn. Maar het heeft ook allemaal te maken met hoe je tegen de wereld aan kijkt. Als je alles ziet als een geheel, uitgaat van verbondenheid, van connecting & sharing en dat is de essentie van web2.0, dan is de uitspraak van Keen dat we toegaan naar individualisering en fragmentatie een constructie van hem zelf, zoals hij de wereld ziet. Vreemd dat Keen fragmentatie ziet, terwijl heel veel mensen juist de verbinding zoeken met de nieuwe middelen. En ja technologie is slechts een middel. Het zijn de mensen waar het omgaat en die zoeken verbondenheid, connectie en daarvoor gebruiken ze de technologie. Niet for the sake of technologie, nee omdat ze zich verbonden voelen en uiting willen geven aan hun eigen waarheid, hun eigen verhaal, hun eigen passie. Omdat we komen uit een tijdperk van sociale regelgeving en toegaan naar een tijdperk van communicatieve zelfsturing. Daar past die nieuwe technologie bij. En die middelen zullen zeker veranderen. Omdat wij mensen dat willen. En wie is meneer Keen dan om te zeggen dat dat niet goed is? Wie bepaalt dat hij deskundig is en expert? En op welk gebied dan? Dat duurt net zolang totdat iemand op staat en zijn ongelijk aantoont en zwaarder gewogen wordt en gezien wordt als deskundiger. Het is dus allemaal relatief ofwel een constructie in de tijd en in ons brein.
Kortom: DE waarheid vinden we niet
April 9th, 2008 at 10:56 am
Beste Hans, Marusjka,
Ik ben nog niet in de gelegenheid geweest om de hele uitzending te zien, maar wat mij in de korte stukjes opviel en ook in jouw blogpost opviel, was dat expertise wordt gezien als de tegenhanger van Web 2.0.
Mijn argument zou juist andersom zijn. Ik denk dat Web 2.0 absoluut met expertise verbonden is, maar dat dit weinig te maken met expertise van het individu.
Ik zal het toelichten.
De massa aan Web 2.0 applicaties levert inderdaad in een hoop gevallen onzin op. Persoonlijke blogs die door niemand gelezen worden (of althans niet van waarde zijn voor de maatschappij in het algemeen), filmpjes op Youtube die te korrelig zijn om te bekijken, wikipedia pagina’s die gegijzeld worden door activisten (al dan niet ter zelfpromotie). Gefragementeerd en nuttoloos. Het internet is een bende structuurloze data, en het heeft weinig zin om daar zo eens in te grasduinen. Want inderdaad.. wat is nou eigenlijk waar.
Om het kaf van het koren te scheiden, heb je een soort informatiebrokers nodig, zoals je die op wel meer plaatsen aantreft. In de financiële sector kennen we de Credit Raters (Standard and Poor’s bijvoorbeeld), in de huizenmarkt zouden dit makelaars zijn. Een leuk voorbeeld is ook de retail. Je kan inmiddels van alles bestellen op internet, (vaak goedkoper) maar toch gaan mensen graag eerst of alsnog naar de winkel. Omdat ze zeker weten, of althans verwachten dat de persoon die ze daar voorlicht, meer credibiliteit heeft dan zomaar een internetsite.
Deze informatiebrokers kun je ook terugvinden binnen de web2.0 wereld. Denk eens aan Youtube-Kanalen als Holland Doc. Je weet zeker dat je daar filmpjes vindt van een bepaalde kwaliteit (zowel in beeld als in inhoud). Wikipedia is over het algemeen ook zo’n broker, ik vertouw de wiki van wikipedia meer dan de duizenden andere wiki’s die ik tegenkom. Door de controversiële artikelen af te sluiten voor de buitenwereld en door een selecte groep onderzoekers te laten schrijven verhogen ze hun accuratesse, en daarmee hun waarde. Helemaal analoog aan S&P’s onderzoekers wiens enige belang het is om een zo correct mogelijke creditrating af te leveren.
Je zou ook kunnen denken aan IT-Bloggers die van Microsoft een bepaald predicate (MVP) hebben gekregen dat zij waardevolle informatie verspreiden. MS is in dit geval de broker.
(Google is een broker in compleetheid, minder in correctheid, Digg is een broker in mode-trends door de tijdsfactor die daar een grote factor speelt, etc…)
Ik zou zeggen dat de rol van deze information brokers, de eigenlijk expertise is in het Web 2.0 veld. De expertise van naalden in hooibergen vinden dus. Structuur aanbrengen in ongestructureerde informatie, zodat mensen er wat mee aan kunnen.
Op het moment is het wel zo dat deze expertise nog (te vaak) toegevoegd wordt door (een beperkte groep) mensen. De volgende grote revolutie is als deze information brokers door “technische” systemen overgenomen wordt. We praten dan over ontwikkelingen als Natuurlijke Taal Herkenning, Image Recognition, Feature Extraction, Automated Tagging etc. De bedrijven die dit soort technieken als eerste goed kunnen inzetten om structuur te scheppen in de chaos, winnen de grote (ook zakelijke) web2.0 slag, dan wordt het namelijk meer dan spielerei.
Het schiet me nu te binnen dat er (in het algemeen) één groep web 2.0 toepassingen is die buiten deze visie valt. Dat zijn de social networks. Maar je hebt gelukkig geen expertise nodig om te weten wie je vrienden zijn.
Groet, Tom